Rośliny przyprawowe

Szałwia lekarska jest silnie rozgałęzionym półkrzewem, dochodzącym do 100 cm wysokości, należącym do rodziny wargowych (Lamiaceae syn. Labiatae). Młode łodygi i liście są filcowato owłosione. Blaszka liściowa jest lancetowata, siatkowate unerwiona, szarozielona do srebrzystoszarej. Niebieskofioletowe, czasem różowoczerwone lub białe, przyjemnie pachnące kwiaty są zebrane w nibyokółki, rozmieszczone luźno na łodydze. Kwitnienie: czerwiec - lipiec. Pochodzenie i zasięg. Szałwia lekarska jest rośliną śródziemnomorską; zasięgiem swym obejmuje południową Francję, Włochy, Grecję i Dalmacją. Jak wynika z niektórych przepisów Apiciusa Caeliusa, do dziś stosowanych w kuchni włoskiej, już starożytni Rzymianie znali zalety szałwii jako przyprawy. Obecnie ta popularna roślina jest uprawiana w całej Europie Południowej i Środkowej. Uprawa i zbiór. Szałwia lekarska udaje się na suchszych, wapiennych glebach i na stanowiskach słonecznych. Rozmnaża się ją przeważnie z nasion na wiosnę, czasem - przez podział starszych roślin. Można ją uprawiać w ogrodzie, w ogródku skalnym, na rabacie bylinowej i w skrzynkach. Liście zbiera się przed kwitnieniem, najlepiej podczas suchej pogody i w godzinach południowych. Surowiec suszy się w cieniu lub w suszarni, w temperaturze do 35 °C. Zbiór można przeprowadzać dwa razy w sezonie. Przed zimą przykrywa się rośliny słomą. Na wiosnę przycina się je około 15 cm nad powierzchnią ziemi, aby wydały jak najwięcej pędów.

System reklamy Test biura na wynajem oferty pracy ³ód¼ tworzenie sklepów paczki ¶wi±teczne