Rośliny przyprawowe

Jest to bylina z rodziny rutowatych (Rutaceae) o nagich, często u dołu zdrewniałych, górą rozgałęzionych łodygach. Liście są 2-3-krotnie pierzastosieczne i stosunkowo grube, oglądane pod światło wyglądają jak kropkowane (zbiorniki z olejkami lotnymi). Małe, brudnożółte kwiaty zebrane są w baldachogrona. Owocem jest wielonasienna torebka. Kwitnienie: czerwiec - wrzesień. Pochodzenie i zasięg. Ojczyzną ruty zwyczajnej jest obszar śródziemnomorski. Dzisiaj uprawia się ją we wszystkich cieplejszych rejonach Europy. Już na początku naszej ery Rzymianie znali wartość przyprawową i leczniczą liści ruty. Dawniej uprawiano rutę w Europie Środkowej razem z szałwią lekarską. Uprawa i zbiór. Rutę zwyczajną rozmnaża się wyłącznie z nasion, które wysiewa się w bruzdki głębokości 3 cm. Gdy siewki osiągną wysokość 10-12 cm, sadzi się je na miejsce stałe w rozstawie 50 x 40 cm. Liście zbiera się w maju lub w czerwcu i suszy w cieniu lub w suszarni, w temperaturze nie przekraczającej 35 °C. Zawartość substancji i działanie. Liście ruty zwyczajnej zawierają olejek lotny, glikozyd rutynę (zapobiegający kruchości naczyń włoskowatych), gorycze oraz furokumarynę, która zwiększa znacznie wrażliwość skóry na promienie słoneczne i może spowodować stany zapalne. Liście pobudzają apetyt, przyspieszają trawienie i działają słabo moczopędnie. Większe dawki mogą być szkodliwe dla zdrowia.

System reklamy Test Restauracje restauracja toruñ Rzeczoznawcy samochodowi Noclegi Zakopane