Rośliny przyprawowe

Jest to krzewinka wiecznie zielona, do 1,5 m wysokości, z rodziny wargowych (Lamiaceae syn. Labiatae), o liściach równowąskich, skórzastych, z wierzchu ciemnozielonych, od spodu biało lub szaro omszonych. Kwiaty osadzone w pachwinach liści są jasnofioletowe do bladoniebieskich, z dwoma tylko pręcikami. Cała roślina wydziela przyjemny zapach przypominający kamforę. Kwitnienie: marzec - maj, czasem powtórnie na jesieni. Zasięg. Rozmaryn jest składnikiem flory śródziemnomorskiej. Spotyka się go często w Hiszpanii, Francji, Włoszech, Jugosławii i Grecji. Występuje też na wybrzeżach Morza Czarnego. Jest to roślina wrażliwa na mróz, toteż w Europie Środkowej uprawia się ją tylko w doniczkach. Uprawa i zbiór. Rozmaryn rozmnaża się przez 10-20-centymetrowe sadzonki ze starszych roślin. Ukorzenia się je w wilgotnej ziemi ogrodowej lub piasku, wiosną lub na początku lata. Można również wysiewać nasiona. W gruncie rozmaryn rośnie tylko w rejonach o łagodnej zimie, gdzie mrozy zdarzają się rzadko. Dlatego w naszym klimacie musi zimować w chłodnym i przewietrzanym pomieszczeniu. Liście zbiera się od czerwca do sierpnia i suszy w cieniu albo w suszarni, w temperaturze nie przekraczającej 35 °C. Zawartość substancji i działanie. Liście rozmarynu zawierają do 2% olejku lotnego (główne składniki to cyneol i borneol), około 8% garbników, fitoncydy, gorycze, saponiny, żywice i inne substancje. W małych dawkach (np. jako przyprawa) rozmaryn zwiększa wydzielanie soku żołądkowego, pobudza apetyt, wzmacnia układ nerwowy, działa żółciopędnie i rozkurczowo na cały układ pokarmowy, a także hamuje rozwój bakterii.

System reklamy Test