Pieprz czarny
Pieprz czarny z rodziny pieprzowatych (Piperaceae) jest tropikalnym pnączem o drewniejących częściach dolnych. Może osiągnąć 15 m wysokości. Jego pień i gałęzie są zgrubiałe w węzłach, giętkie, z korzeniami powietrznymi. Liście są ogonkowe, jajowate z sercowatą podstawą, kwiaty zebrane w zwisające kłosowate kwiatostany długości 8-10 cm. Owoce typu pestkowca, najpierw zielone, później czerwone lub żółtawoczerwone i w końcu czarne, wielkości grochu, zebrane są po 20-30 w owocostan. Nasienie jest okryte cienką, mięsistą warstwą. Pieprz czarny kwitnie przez cały rok. Uprawa i zbiór. Pieprz czarny rozmnażany jest wegetatywnie przez sadzonki zdrewniałe. Pierwszy zbiór przeprowadza się w trzecim roku po założeniu plantacji. Rośliny uprawiane w tzw. ogrodach pieprzowych żyją 25 - 30 lat. Pieprz udaje się najlepiej na glebach wilgotnych, próchnicznych, w pobliżu wybrzeży morskich. Owoce zbiera się na ogół dwa razy w roku, przy czym termin zbioru zależy od tego, czy produkuje się tzw. pieprz czarny, czy tzw. pieprz biały. Zawartość substancji i działanie. Owoce zawierają żywicę o ostrym smaku, olejek lotny, fitoncydy i alkaloid piperynę, która drażni błonę śluzową żołądka i przyspiesza trawienie. Stymulujące działanie małej ilości pieprzu wywiera korzystny wpływ na czynności żołądka, a prawdopodobnie również na pracę serca. Duże dawki są, oczywiście, szkodliwe dla zdrowia.