Rośliny przyprawowe

Bylina z grubym kłączem, do l m wysokości, pokrojem swoim przypomina miętę pieprzową. Liście ma jednak siedzące. Zamiast mentolowego zapachu mięty pieprzowej mięta kłosowa ma silny zapach kminku. Liście niektórych odmian uprawnych są kędzierzawe, tj. mają brzegi silnie i nieregularnie pofałdowane. Kwitnienie: lipiec - wrzesień. Pochodzenie i zasięg. Pochodzenie tego gatunku jest nieznane; być może, forma uprawna powstała ze skrzyżowania mięty okrągłolistnej (M. suaveolens Ehrhard) z miętą długolistną [M. longifolia (L.) Hudson]. Obecnie uprawia się ją w łagodniejszym klimacie, na Bałkanach i obszarze śródziemnomorskim. Uprawa i zbiór. Miętę kłosową rozmnaża się wegetatywnie przez podział starszych roślin. Przy rozmnażaniu z nasion następuje rozszczepienie cech, to znaczy - nie otrzymuje się jednolitego potomstwa. Ziele zbiera się trzy razy w sezonie. Zawartość substancji i działanie. Ziele zawiera około 2,5% olejku lotnego, którego głównym składnikiem jest karwon, około 6% garbników, małe ilości goryczy i inne substancje. Ziele wzmaga trawienie i wydzielanie żółci. Przyprawa i jej zastosowanie. Przyprawę stanowią suszone liście i młode wierzchołki pędów. Są szarozielone o zapachu korzenno-kminkowym. Ich smak jest lekko ściągający, lecz w odróżnieniu od smaku mięty pieprzowej nie jest chłodzący. Przyprawę tę stosuje się głównie we Włoszech, Francji i w krajach bałkańskich. Dodaje się ją do zupy fasolowej, grochowej i z soczewicy oraz do tzw. stomma-kebab - potrawy z pieczonego mięsa i warzyw.

System reklamy Test t³umaczenie piosenek mikrofibra pozycjonowanie projekty budynkow gospodarczych