Rośliny przyprawowe

Granatowieć z rodziny granatowcowatych (Punicaceae) jest niewielkim drzewem lub krzewem do 7 m wysokości, często kolczastym, bardzo rozgałęzionym, o liściach opadających na zimę. Gałęzie są czterokanciaste, liście szerokolan-cetowate, nagie, całobrzegie, naprzeciwległe. Kwiaty bezwonne, żywo czerwone, rzadziej żółte lub białe, mają zalążnię dolną. Owocem jest pozorna jagoda średnicy 5 - 8 cm, kulista, czerwona, żółta, zielonkawa lub brudnobiała, rzadziej ciemnofioletowa, z kielichem na wierzchołku. Okrywa owocu jest skórzasta, grubości 2 - 3 mm. W owocu (granacie) znajdują się liczne nasiona otoczone galaretowatą, niezwykle soczystą i mięsistą osnówką (arillus). Nasiona i osnówki są przeważnie czerwone, różowe lub żółte. Kwitnienie: maj - lipiec. Pochodzenie i zasięg. Granatowieć pochodzi z Azji Południowo-Zachodniej i Środkowej. Wielkoowocowe odmiany uprawiane są w krajach śródziemnomorskich, Azerbejdżanie, na Krymie, radzieckim terytorium w Azji Środkowej, w subtropikalnych, suchych rejonach Afryki, w Kalifornii, na Florydzie i w różnych rejonach Ameryki Południowej. W starożytności uprawę granatowca na obszarze śródziemnomorskim rozpowszechnili Fenicjanie. Łacińska nazwa rodzaju - Punica - świadczy o tym, że granatowieć był uprawiany w starożytnej Kartaginie. Grecy i Rzymianie uważali granat - ze względu na obfitość nasion - za symbol płodności. Jeszcze dzisiaj w Grecji życzy się nowożeńcom szczęścia, dobrobytu i płodności rzucając na podłogę ich nowego domu i rozgniatając owoc granatowca.

System reklamy Test